بادا باد

یکی بود یکی نبود اون احمقی که بود و بود ونبودش به دو تا شش نمیارزید برای اونی که نبود و نه میخواست باشه هی حرف در می آورد و پشت سرش هی حرف من درآوردی میزد که روح اونی که نبودم خبر نداشت.اونی که نبود و سالها سر خویش گرفته بود و تر ک دیار کرده بود تا نباشد وچیزکی هم در دست خلق برای چیز درست کردن نباشد فکر نمی کرد که آیا پلهاخرابند یانه آیا دوباره بر میگرددووو او رفته بود مردانه و مردانه با غربت خویش خو گرفته بود وبرای برای خودش لالایی نمیخواند چون انقدر در غربت غرق شده بود که دیگر فکر اونی که بود را هم نمی کرد اما او نی که بود هی حرف میزد و اونی که نبود گفته بود بادا باد بگذار بگوید روزی همه اونی که نیست را به حد پرستش دوست خواهند داشت.